[mnundel]

Pidiendo perdón por anticipado por el atrevimiento, y a manera de homenaje al poeta, me me atrevo a compartir con vosotros la traducción y versión al gallego del romance de la casada infiel que se me ocurrió hacer hace unos años.. para ver que tal sonaba. Insisto, perdon...


Eu leveina cara o río
crendo que era rapariga,
pero xa tiña marido.

Foi na noite de Santiago
caseque por compromiso,
apagáronse as farolas
pero acendéronse os grilos.

Nas derradeiras veredas
toqueille os peitos durmidos
e espalláronse de pronto
como ramos de xacintos.

O almidón da súa saia
soábame nos oídos
coma unha peza de seda
rasgada por un fouciño.

Sen luz de prata nas copas
as árbores tiñan frío.
Un horizonte de cans
ladraban lonxe do río.

Pasadas as silveiredas,
as xunqueiras e os espiños,
baixo a súa mata de pelo
fixen un toque no limo.

Eu quiteime a garabata,
ela quitouse o vestido,
eu, o cinto con revolver,
ela, os seus catro corpiños.

Nin nardos nin caracois
teñen o cutis tan fino,
nin os vidros cheos de lúa
relocen con ese brillo.

Os seus muslos arredaron
coma peixes sorprendidos,
a metade cheos de lume,
a metade cheos de frío.

Aquela noite corrín
o meirande dos camiños,
montado en potra de nácar,
sen bridas e sen estribos.

Non quero dicir, por home,
as cousas que ela me dixo.
A luz das entendedeiras
faime ser moi comedido

Suxa de bicos e area
tróuxena logo do río.
Pelexábanse no ar
as espadanas e os lirios.

Porteime coma quen son,
coma un galego de Alixo.
Leveina de volta a casa,
despedinme con un bico….

E non quixen namorarme
porque, tendo ela marido,
dixo que era rapariga
cando eu a levaba ao río.

Federico García Lorca
Tradución e versión Manuel Núñez Delgado