[Tucana]

Originalmente publicado por caribdis

Lo que decís me recuerda el precioso poema de Avilés de Taramancos en el que son los carpinteros de ribera los que dan forma imaginaria al alma del niño que crece cerca:


Na outra banda do mar constrúen o navío:
o martelar dos calafates resoa na mañá, e non saben
que están a construir a torre de cristal da miña infancia.

Non saben que cada peza, cada caderna maxistral
é unha peza do meu ser. Non saben
que no interior da quilla está a médula mesma
da miña espiña dorsal; que no galipote a quencer
está o perfume máxico da vida.

Que cando no remate ergan a vela, e a enxárcia
tremole vagarosamente no ar
será o meu corazón quen sinta o vento,
será o meu corazón.

As torres no ar (1989)

Muy bonito, Caribdis.
Gracias.