Poesía del mar

[guillermogefaell]

Poesía que escribí tras la muerte de mi padre, recordando una de las últimas salidas hasta Cíes que habíamos hecho juntos en mi viejo MARIE.

DERRADEIRAS MILLAS



Lembro, ó través das Cíes,
o sol baixo no horizonte,
rebolándose os mares
en remuíños na estela.

A mar coma estase ardente
de mil espellos e o vento
a encher desleixado as velas
descoradas polo tempo.

(Silente levaba o pai
ó leme da nave queda
coa gorra de capitán
a lle cubrir a cabeza).

¡Derradeiras millas, meu pai,
derradeiras
bordadas, meu Capitán,
meu navegante,
meu vello amador de rumbos
e cogomelos...!

(Faltábanlle dúas falanxes
dos dedos da man esquerda).

¡Teño saudade de ti, Capitán,
primeiro mestre mareiro
daquelas navegacións
cando aínda éramos nenos!

¡Fúcheste cedo, co peito
carcomido de veleno
e agora xa estou a verte
a navegar polo Ceo!