![]() |
|
|
|
| VHF: Canal 77 |    | ![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|
|
|
#1
|
||||
|
||||
|
Venga yo firmo una propia, extracto de una canción (Mallorca 1989).
... Luz de mi noche estrellada, que iluminas sirenas en el fondo del mar y me llevas con ellas. Junto a mi hoy tengo todo lo que quise alguna vez, a la mujer, al viento, al borde del mar... y es esta noche todo un canto a la razón, y a vivir. Tanto que cuesta a veces ver lo incomprensible pero contigo la verdad es como el sol. Tu sonríes, yo me quedo quieto y canto en mi interior. Luego lo escribo y no es lo mismo, y asesino tu canción. ...
__________________
~EL HILO DEL BOTIQUÍN ~ |
|
#2
|
||||
|
||||
|
Y con la venia, voy a mejorarlo con unos párrafos de Enrique García Trinidad, de su libro "Todo es papel", y del poema PIRATA:
El silencio navega por mi sangre como un pirata lleno de nostalgia por su casa en las rocas, su taberna de alcohol y el tesoro enterrado que un día encontrará. Falsificó el silencio su patante de corso y no hay puerto en que pueda recalar sin que justicias y enemigos alcen cadalsos pretendiendo ahorcarlo. No hay rendición ni gloria ni pretexto ni hazaña suficiente para que dicte su perdón la vida y pueda retirarse a su isla desierta para siempre. ... Este silencio de mi sangre es furia grito de libertad que apenas grita, calavera pintada de albayalde sobre un jirón de noche, batalla en el caribe que termina en derrota, plancha de la que siempre se salta hacia el olvido, arriesgada constumbre en la que Dios no pasa de grumete. Este silencio en realidad es guerra que alza un gozoso mascarón de proa contra la adversidad de la costumbre. ![]()
__________________
~EL HILO DEL BOTIQUÍN ~ |
|
#3
|
||||
|
||||
|
Yo de momento sigo copiando... cuando vaya al mar....
Te me acercas contándome al oído milagros de miles de leyendas que quedaron entre tus aguas. Me salpicas con espumas inundadas de misterios de otros tiempos y distancias, con lamentos de promesas que perdieron sus palabras en tus bajamares intensos... Y yo me acerco y te salpico sabiéndome tan pequeño, tan desconsoladamente chico, tan solo entre mis gentes cotidianas, que me apabullan tus mareas, tus olas y tus resacas. A veces me respondes... Pero de continuo callas y resbalas en las arenas de mi playa que esperan impacientes tus respuestas. Luis E. Prieto
__________________
es probable que nunca haya respuesta pero igual seguiremos preguntando ¿qué es por ventura el mar? ¿por qué fascina el mar? ¿qué significa ese enigma que queda más acá y más allá del horizonte? |
|
#4
|
||||
|
||||
|
Escúchame mar:
ahora me voy. Me voy pero no te dejo porque es imposible dejar el corazón y llevarse tan solo el cuerpo... Me voy hacia tierra adentro pero llevo pegado a los costados todo tu mundo abierto de promesas que has dejado colgadas de mi alma mensajera. Y llevo tus olas y la furia de tus vientos contrapuestos, y la sangre de tus gentes laborantes y de las gentes que se pierden en tu frontera maldita. Y llevo tu magia y tus misterios, tus colores y el ronroneo incesante de la música de tu cuerpo cuando choca con el aire o cuando besa las arenas soñadoras de las playas recelosas. Y llevo, sobre todo y más que nada, llevo todas tus promesas y todos tus silencios... Te llevo, mi mar, hacia donde la tierra huele y sabe a materia prometida, donde el viento choca con las rocas y el agua no tiene salitre ni peces, ni algas, ni cangrejos... Luis E. Prieto
__________________
es probable que nunca haya respuesta pero igual seguiremos preguntando ¿qué es por ventura el mar? ¿por qué fascina el mar? ¿qué significa ese enigma que queda más acá y más allá del horizonte? |
|
#5
|
||||
|
||||
|
Esta "canción" la escuché el miércoles pasado de boca de una argentina de esas que tienen raíces gallegas, decía que se la cantaba su padre cuando era pequeña. No sé quien la escribió pero me parece preciosa...
![]() Meu pai deixoume a dorniña, miña nai deixoume o mar, meu pai deixoume a dorniña, miña nai deixoume o mar. Non tiñan máis de queixarme, nin eu podo mais deixar, non tiñan máis de queixarme, nin eu podo mais deixar. Non che teño rapaza outra cousa que dar, máis que o peixe fesquiño que eu che traio do mar, que eu che traio do mar, que eu che trio do mar. Non che teño rapaza outra cousa que dar. Son da beiriña do mar, son da terra e non o son, son da beiriña do mar, son da terra e non o son. Sei onde teño a casiña, pero o camposanto non, sei onde teño a casiña, pero o camposanto non. Non che teño rapaza outra cousa que dar, máis que o peixe fesquiño que eu che traio do mar, que eu che traio do mar, que eu che trio do mar. Non che teño rapaza outra cousa que dar. Sonche pobre, sonche rico, o mundo é, meu ben non, sonche pobre, sonche rico, o mundo é, meu ben non. Non che teño rapaza outra cousa que dar, máis que o peixe fesquiño que eu che traio do mar, que eu che traio do mar, que eu che trio do mar. Non che teño rapaza outra cousa que dar. ![]() |
|
#6
|
||||
|
||||
|
Releyendo el hilo, acabo de ver que Gota inició un bellísimo poema de Neruda, y me permito añadir "mi" parte favorita:
«...El hecho es que hasta cuando estoy dormido de algún modo magnético circulo en la universidad del oleaje..» Ahí es nada, Don Pablo Neruda. Amén. ![]()
__________________
~EL HILO DEL BOTIQUÍN ~ |
|
#7
|
||||
|
||||
|
Van unos versos de factura propia, influenciados por la lectura del libro "La Ballena", de Paul Gaugaine.
Autor: Juanitu. Camino a pasos. Escucho una respiración lenta y altanera, unos golpes sordos, esa voz que desdeña cualquier brillo. Olas cabalgando en olas, unas sobre otras tocando la cima, para desplomarse con largos suspiros de falso cansancio. Una espuma inconsistente se junta en la orilla, temblando, mientras el declive se lleva las aguas que chorrean. A lo lejos resplandecen duros nudos brillantes, y a su alrededor, el agua palpita. Ya me diréis los poetas.
__________________
~EL HILO DEL BOTIQUÍN ~ |
![]() |
Ver todos los foros en uno |
| Herramientas | |
| Estilo | |
|
|